viernes, 2 de mayo de 2014
Konstytucja 3 Maja
Największym osiągnięciem legislacyjnym Sejmu Czteroletniego obradującego od października 1788 do maja 1792 r. było uchwalenie ustawy zasadniczej, do czego w decydującym stopniu przyczyniły się niejawne prace przygotowawcze (grudzień 1790 – kwiecień 1791). Autorami projektu konstytucji byli w szczególności Ignacy Potocki, król Stanisław August Poniatowski i ks. Hugo Kołłątaj.
Po ujawnieniu tego tekstu uaktywniła się opozycja skupiona wokół ambasadora rosyjskiego. Zwolennicy reform postanowili wnieść projekt ustawy zasadniczej w celu uchwalenia go na jednodniowej sesji, co naruszało regulamin sejmowy.
Historyczna sesja izb połączonych obradująca 3 V 1791 w Sali Senatorskiej na Zamku Królewskim obfitowała w gwałtowne spory i dramatyczne gesty ze strony zwolenników i przeciwników konstytucji. Przekupiony poseł kaliski Jan Suchorzewski wielokrotnie występował przeciwko projektowi, którego nie czytałem wprawdzie, ale który, jak mi mówiono, wywraca wolność polską”. Ostatecznie król zaprzysiągł konstytucję na ręce bpa krakowskiego Feliksa Turskiego, dodając: „Przysięgałem Bogu, żałować tego nie będę”. Następnie w kolegiacie św. Jana nastąpiło powtórne zaprzysiężenie konstytucji, jako wyraz sankcji ze strony Kościoła katolickiego. Ustawa Rządowa została uchwalona (bez dokładnego przeliczenia głosów) w nadzwyczajnym trybie, przy zastosowaniu uproszczonej procedury, co uzasadnia twierdzenie, że akt ten doszedł do skutku w drodze swoistego zamachu stanu. Protestacja opozycjonistów (4 V 1791) okazała się bezskuteczna. Po dokonaniu oblaty w grodzie warszawskim Ustawa Rządowa stała się z dniem 5 V 1791 aktem prawnie obowiązującym. Uchwalona tego samego dnia Deklaracja Stanów Zgromadzonych uchyliła moc prawną aktów sprzecznych z konstytucją. Upamiętnieniem uchwalenia konstytucji miał być kościół „najwyższej Opatrzności poświęcony”.
Ustawa Rządowa z 3 V 1791 była pierwszą, pisaną nowoczesną polską konstytucją, a trzecią na świecie, po amerykańskiej (1787) i szwedzkiej (1789). Tekst konstytucji obejmuje wstęp i 11 artykułów. Bezpośrednio pod nazwą Ustawa Rządowa umieszczono apostrofę sakralną: „W imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego”. Wstęp, napisany piękną polszczyzną, jest tekstem o charakterze agitacyjno-propagandowym. Wskazywano w nim na historyczne znaczenie uchwalonej konstytucji. Twórcy konstytucji starali się pobudzić społeczeństwo, a w szczególności szlachtę do realizacji reform ustrojowych.
Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej (RP) oparto na koncepcji zwierzchnictwa narodu i trójpodziału władz (art. V). Do tych zasad dostosowano systematykę konstytucji. W pierwszej kolejności uregulowano zagadnienia wyznaniowe (art. I). Deklarowano wolność wyznań, traktując jednocześnie religię katolicką jako „narodową, panującą”, co odzwierciedlało jej uprzywilejowaną pozycję w życiu publicznym.
Zakres zmian dotyczący ustroju społecznego był ograniczony. Konstytucja utrzymała ustrój stanowy. Szlachta zachowała swoją dotychczasową pozycję (art. II), co odnosiło się odtąd wyłącznie do posesjonatów. Urodzenie połączono z posiadaniem ziemi. Ustawa Miasta nasze królewskie wolne w państwach Rzeczypospolitej z 17 IV 1791 stanowiła integralną część konstytucji (art. III), Ustawa wprowadzała jednolity ustrój miast. Nie zmieniono położenia prawnego przeważającej większości chłopów (art. IV), choć właśnie dzięki tej regulacji Konstytucja 3 V 1791 uzyskała wielki rozgłos.
W odróżnieniu od ustroju społecznego gruntownie zreformowano ustrój polityczny. Postanowienia konstytucji zapewniały dominację władzy ustawodawczej (art. VI) nad wykonawczą (art. VII). Utrzymano stanowy charakter dwuizbowego Sejmu. Wchodzący w skład Izby poselskiej posłowie (204), stali się odtąd reprezentantami całego narodu. Izba poselska jako „świątynia prawodawstwa” uzyskała rozległe kompetencje.
Konstytucja 3 V 1791 osłabiła pozycję monarchy w systemie organów państwowych. Król przestał być odrębnym stanem sejmującym, choć nadal zwoływał Sejm. Utrzymał prawo noninacji najwyższych urzędników i stosował prawo łaski.
Równocześnie wprowadzono zasadę nieodpowiedziałności króla, wyrażoną sformułowaniem: „Osoba króla jest święta i bezpieczna od wszystkiego”. W związku z tym akty króla dla swej ważności wymagały kontrasygnaty właściwego ministra. Pozycję króla wzmacniało wprowadzenie dziedziczności tronu w obrębie dynastii wybieranej przez sejm elekcyjny. Po śmierci Stanisława Augusta Poniatowskiego tron polski miał objąć elektor saski z dynastii Wettynów.
Konstytucja 3 V 1791 tworzyła rząd centralny pod nazwą Straży Praw pod przewodnictwem króla, która stała na czele całej administracji krajowej. Powstały kolegialne ministerstwa pod nazwą Komisje Wielkie (wspólne dla Korony i Litwy).Ustawa Rządowa utrzymywała zasadniczo dotychczasowy, to jest stanowy charakter sądownictwa (art. VIII).
Ustawa Rządowa z 3 V 1791 nie zawierała wyodrębnionej deklaracji praw. Na podstawie analizy różnych norm prawnych można skonstruować swoistą polską deklarację praw. Akt ten zachował federacyjny charakter państwa na zasadzie równości Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ustawa Rządowa obowiązywała jedynie przez rok (od maja 1791 do maja 1792), co określa się jako ustrój Trzeciego Maja. Stan ten został przerwany w wyniku zawiązania konfederacji targowickiej, która zdelegalizowała Ustawę Rządową, a wojna w jej obronie w 1792 r. zakończyła się klęską Rzeczypospolitej.
W skrócie od chwili uchwalenia Konstytucja 3 V 1791 stała się symbolem dążeń do odzyskania niepodległości i suwerenności Rzeczypospolitej, niezależnie od przeszkód wewnętrznych i zagrożeń zewnętrznych.
domingo, 27 de abril de 2014
Nuestra alegría por San Juan Pablo II
Millones de personas festejan la Santificación del Papa polaco se formaron bajo su inolvidable papado de 27 años. Nuestro querido San Juan Pablo II será recordado el 22 de Octubre. El 22 de octubre de 1978 comenzó el pontificado del polaco Karol Wojtyla, ocho días después de la elección del primer papa no italiano en más de 450 años, quien adoptó el nombre de Juan Pablo II. Hoy 27 de Abril de 2014 quedará grabado en el corazón de todos los polacos.
sábado, 19 de abril de 2014
FELICES PASCUAS - WESOLEGO ALLELUJA
Muy Felices Pascuas les desea la Comisión Directiva y asociados a todos nuestros amigos y colectividad polaca en la Argentina, deseando que en este día encontremos Paz, Serenidad, Armonía y Reflexión. Culminemos todos unas Felices Pascuas de Resurrección. CLUB POLACO DE WILDE.
lunes, 14 de abril de 2014
Hacia la Canonización de Juan Pablo II
El Papa Francisco anunció el 30 de septiembre de 2013 que Juan Pablo II será beatificado el 27 de abril de 2014, en la plaza de San Pedro. La canonización ha sido posible gracias a la aprobación del milagro que se produjo por intercesión de Juan Pablo II, después de ser beatificado. El proceso que llevará a Juan Pablo II a los altares se abrió el 28 de junio de 2005 y comenzó en Roma, ciudad en la que murió y de la que fue obispo durante 26 años y medio. El anuncio de la canonización fue acogido con extraordinaria alegría en el mundo católico, donde aún sigue vivo el grito "santo súbito " (santo ya) que decenas de miles de personas corearon aquel día de abril de 2005. En esta fecha tan importante para toda la grey católica, nuestra humilde entidad adhiere fervientemente a este hecho tan valioso para todos los polacos del mundo.
sábado, 15 de marzo de 2014
16 de Marzo, el día de nuestra fundación
El origen de nuestra entidad, data desde la formación de un comité de ayuda a Polonia, post 2º guerra mundial, por los inmigrantes patriotas residentes en Avellaneda, Wilde, Dock Sud, Dominico, Lanus, Bernal y Quilmes, sumaban 150 integrantes activos, finalizada la campaña del comité, surge la idea de formar un club polaco en Wilde, se concreta esto el 16 de marzo de 1952, con el actual nombre, adquiere la personería jurídica en el año 1960 con los principios de mantener lazos culturales entre Argentina y Polonia, festejando todos los actos históricos de ambos países.
Se compra un terreno en la calle Arredondo 5830 de Wilde y se inaugura la sede en el año 1966.Su principal actividad es cultural y social, tiene una biblioteca de 500 libros polacos y argentinos; se cultiva el folklore polaco y nacional y participa en todos los actos culturales de Avellaneda y el país.
Estas palabras vayan como homenaje a quienes fueron los fundadores y tanto han trabajado por lo que hoy tenemos, como así, a los asociados y amigos. Nuestro mayor recuerdo para quienes hoy no están en este sexagésimo segundo aniversario.
lunes, 3 de febrero de 2014
Por radio las noticias de la entidad
Estimados socios y amigos de la institución:
Escuche todas las noticias, novedades e informes de nuestra entidad por el programa de radio "La Hora de Polonia", desde el 16 de Febrero y TODOS LOS DOMINGOS DE 13 A 14 por Radio Gama AM 1490. Un interesante propuesta informativa y cultural sobre Polonia y nuestra colectividad. Conduce Alfredo Bilyk.
sábado, 1 de febrero de 2014
¿Quién fué Johannes Zukertort?
Johannes Zukertort fue un ajedrecista polaco. Era uno de los jugadores más fuertes de su tiempo y disputó con Wilhelm Steinitz el primer encuentro oficial por el Campeonato del Mundo de Ajedrez. Nace el 7 de septiembre de 1842, en Lublin, Polonia. Hijo de padre prusiano y madre polaca, la baronesa Krzyzanovska. De niño le consideraron un prodigio de las matemáticas, algo a lo que él aludiría con frecuencia. De educación refinada, fue a parar a Wrocław, en cuyo liceo tuvo como mentor al gran Anderssen, con quien tendría oportunidad de disputar millares de partidas.
Se hizo luego un experto esgrimista y diestro con la pistola. Se consideraba a sí mismo el mejor jugador de Europa en dominó. Hablaba ocho idiomas a la perfección, entre ellos el hebreo, el ruso, el español, inglés y francés. Era capaz de sostener las más retorcidas discusiones teológicas, sin ceder un palmo de terreno ante los más tenaces contrincantes. Estudió química en la Universidad de Heidelberg y se doctoró en medicina en la de Wrocław. Cuentan que era capaz de recordar todas las partidas de ajedrez que había disputado en su vida. Además era violinista. Fue crítico musical y trabajó en la redacción del periódico de Bismarck, ‘Allgemeine Zeitung’. Por si esto fuera poco, se hizo cargo de la dirección de la ‘Neue Berliner Schachzeitung’ y aún tuvo tiempo para tomar parte, como oficial médico, en la guerra franco-prusiana, en la que fue condecorado.
Hasta aquí la mitomanía. Sabemos que Zukertort se expresaba con facilidad en inglés y francés. De los demás idiomas, no hay signos. En los registros de la Universidad de Wrocław no consta que se doctorase un Zukertort, como no consta que hubiese estudiado en Heidelberg. Sus biógrafos no encuentran rastro alguno de que hubiese practicado otra actividad periodística que la estrictamente relacionada con el ajedrez. Por último, tampoco hay rastros de que fuese oficial del ejército prusiano, ni de que fuese condecorado y, por circunstancias temporales, ni siquiera parece que hubiese podido tomar parte en la guerra franco-prusiana. Algunos le acusan de inventarse su propia leyenda y que la mayoría de las cosas que se cuentan de él son mentira, esto hoy en día no se puede probar, ni lo uno ni lo otro.
Dotado de una prodigiosa memoria y de unos conocimientos enciclopédicos de teoría, Zukertort tenía, además, una enorme capacidad autocrítica y de análisis. En su estilo se amalgaman las teorías posicionales y su práctica, donde no fue inferior a nadie en su época.
Poco antes de finalizar el torneo de 1883, donde alcanzó una brillante victoria, se temió por su retirada por problemas de salud. Su médico le había recomendado que renunciase a la tensión de tantas horas de intensa concentración. A base de estimulantes pudo, sin embargo, finalizar el certamen. La victoria sobre Blackburne puede considerarse una obra maestra de todos los tiempos. Al finalizar esta partida, los espectadores, entusiasmados con esta maravilla, irrumpieron en un sonoro aplauso.
Su brillante y rotunda victoria en el prestigioso torneo de Londres de 1883 ante los mejores jugadores de la época, le hacen merecedor del auto título de campeón del mundo de ajedrez.
Después del torneo de 1883, su médico le advirtió: “No juegue usted más torneos importantes, porque le matarán.” “Lo sé – replicó Zukertort-, pero me mate o no el ajedrez, debo estar preparado para morir sin previo aviso. “
Después de la derrota en 1886 ante Steinitz por el campeonato del mundo de ajedrez, Zukertort se desmoralizó y su carrera ajedrecista prácticamente se acabó. De débil moral y frágil salud, una hemorragia cerebral acabó con su vida, en Londres, el 20 de junio de 1888 cuando disputaba una partida. Aún no había cumplido cuarenta y seis años.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






